Ο Κωνσταντίνος Σοφικίτης είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες φωτογράφους της γενιάς του. Μαθηματικός και περιβαλλοντολόγος οικονομολόγος στις σπουδές — με πτυχίο από το University of the West of England και μεταπτυχιακό από το Cranfield University — στράφηκε στη φωτογραφία αφήνοντας πίσω τα ακαδημαϊκά μοντέλα, επειδή κατάλαβε ότι μέσα από τον φακό μπορεί να καταλάβει καλύτερα τον κόσμο.

Το 2017 κέρδισε το πρώτο βραβείο στα Sony World Photography Awards στην κατηγορία Street Photography και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο εθνικό βραβείο. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στη Biennale της Βενετίας. Είναι μέλος του LensCulture Society (Magnum) και τακτικός συνεργάτης του National Geographic, για το οποίο έχει ολοκληρώσει ανάθεση για τα UNESCO Geoparks της Κρήτης. Το έργο του έχει δημοσιευτεί στους New York Times, BBC, CNN Travel, The Atlantic, Vogue και The Telegraph, και έχει εκτεθεί σε γκαλερί και ιδρύματα από το Λονδίνο ως το Μιλάνο και την Αθήνα.

Το μεγαλύτερο project που έχει αναλάβει μέχρι σήμερα είναι το «Marabou» — μια οκταετής  φωτογραφική περιπλάνηση σε 65 κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, με στόχο την καταγραφή επαγγελμάτων, εθίμων και κοινοτήτων που βρίσκονται στα πρόθυρα εξαφάνισης. Μια ιστοριογραφία ανθρώπων και τόπων πριν χαθούν από τη μνήμη.

Η Ήπειρος — Θεσπρωτία, Ιωάννινα, Αχέροντας, Δρακόλιμνη Τύμφης — δεν είναι απλώς ένας τόπος που επισκέπτεται. Είναι ένα τοπίο στο οποίο επιστρέφει επανειλημμένα, γιατί αυτός ο τόπος, όπως λέει ο ίδιος, «δεν σε εντυπωσιάζει, σε ηρεμεί». Είναι ο τύπος φωτογράφου που δεν σηκώνει τη μηχανή αν δεν νιώσει πρώτα μια ειλικρίνεια σε αυτό που βλέπει.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο IgoumenitaStay — την πρώτη για τον συγκεκριμένο τόπο — μιλά για τον Αχέροντα και τη Δρακόλιμνη, για τον ρυθμό των ανθρώπων της Ηπείρου, για το φως που «δεν θέλει να μπει ανάμεσα σε σένα και αυτό που βλέπεις», και για τον Sebastião Salgado — τον φωτογράφο που θαυμάζει για «το βάθος και την υπομονή του».

Συνέντευξη

02 — Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέρος — παραλία, χωριό, τοπίο — που επιστρέφεις ξανά και ξανά;

Επιστρέφω στη Δρακόλιμνη Τύμφης. Όχι για την εικόνα της μόνο, αλλά για τη διαδρομή μέχρι εκεί και για τη σιωπή που κουβαλά.

Φωτογραφία & Έμπνευση